Een jaar geleden zei ik WhatsApp vaarwel. Dat wilde ik al een paar jaar eerder doen, maar toen was nog niemand te bespeuren op Signal. Tot vorig jaar, toen Mark en Donald maatjes werden. Ik zag mijn kans. En zo geschiedde.

Ondertussen kan je mij al een jaar niet meer bereiken op WhatsApp. Mijn ervaring? Het is gemakkelijk. Voor mij althans. Ik denk dat mensen rondom mij er meer last van hebben.

Met een aantal vrienden verloopt de communicatie nu via sms, bij uitzondering met e-mail. Maar heel wat familie en vrienden hebben Signal geïnstalleerd. Sommigen alleen voor mij. Het gevolg is dat ik vaak langer op een antwoord moet wachten. Want de app staat niet op het eerste scherm op hun telefoon. Zo zien ze niet snel dat er een nieuw bericht is. Daarom stuur ik af en toe wel nog een sms, erbovenop.

E-mail en sms zijn de meest democratische platformen. Gelijk welke provider je kiest, je kan met iedereen die een e-mailadres of een mobiele telefoon heeft communiceren. Je kan echt nog iedereen bereiken als je WhatsApp de rug toekeert.

Maar ik mis ook wel wat. Vooral in groepen. "O, ja, dat hebben we via WhatsApp afgesproken." Ik mis het in de betekenis dat ik het niet weet. Maar ik mis het niet. En soms stuurt iemand me iets door, iets uit een groep dat ik dus niet gekregen heb. Maar voorheen gebeurde dat ook al voor Facebook of Instagram. Dus zoveel anders is het niet.

Voor mij is het gemakkelijk, leven zonder WhatsApp. Maar dat zou niet voor iedereen even eenvoudig zijn. Ik heb geen kinderen, dus heb geen verantwoordelijkheid om in de school-, sport- en scoutsgroep te zitten, zodat zij niets missen. En vriendschappen zijn vooral een-op-eencontacten; ook daar mis ik geen groepen.

Toch blijf ik erbij: als niemand WhatsApp verlaat omdat iedereen bij WhatsApp zit, dan blijft iedereen bij WhatsApp. Als we met z'n allen bij Signal zijn, hoeft niemand WhatsApp te missen.