Artificiële intelligentie
Eternal Sunshine of the Artificial Mind
Het was eind januari 2024. Het Filmfestival Oostende stond met stip genoteerd in mijn agenda. Op mijn kijklijst stond de film 'La bête'.
Het is 2044, artificiële intelligentie heeft een groot stuk van het werk van de mens overgenomen. Mensen raken uitgeblust in doodsaaie baantjes. Taken die intellect vereisen, worden enkel overgelaten aan de ratio van AI. De mens is te gevoelig om belangrijke beslissingen te nemen. Daarom ondergaat het hoofdpersonage een DNA-zuiveringskuur om haar emoties uit te schakelen.
Klinkt eng? Absoluut. Dat we binnen twintig jaar een behandeling kunnen krijgen om onze emoties voor eens en voor goed weg te filteren? Ik denk het niet. Ik hoop van niet. Maar wat AI voor ons werk en ons leven zal betekenen, daar durf ik amper over na te denken.
Het loopt allemaal zo'n vaart nog niet? Misschien niet. Maar spoel even twintig jaar terug. Had je toen geloofd hoe ons digitale bestaan er vandaag zou uitzien? Wat heeft het vaart gemaakt!
Twintig jaar eerder kwam de film 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' uit - mijn favoriete film. Daarin wissen de hoofdpersonages hun herinnering aan elkaar uit. Dat kunnen we vandaag gelukkig nog niet.
Maar we ontkomen er niet aan. AI is aardig op weg naar het nieuwe normaal. En dat vind ik soms wel eng. Uiteraard geloof ik dat AI positieve dingen kan brengen, zoals vooruitgang in de medische sector. Ook zie ik mogelijkheden op professioneel vlak, om zoekfuncties te verbeteren of routinetaken te verlichten. Maar de meest toegankelijke toepassing vandaag voor dagdagelijks gebruik blijkt het vervangen van creativiteit.
Een vriend die leraar is getuigt. Voor schrijfopdrachten doen de leerlingen geen moeite meer. AI maakt de mens hierbij afhankelijk en zelfs overbodig.
Ik wil graag zelf blijven nadenken, zelf schrijven, en geen prompts.
Ben ik bang omdat AI nog een relatief ongekende is voor mij? Of is mijn angst voor een stuk terecht? De toekomst zal het uitwijzen.
Toch gebruik ik generatieve AI
Ik ben kritisch en dat moet ik zijn. Niet alleen over de teloorgang van creativiteit en sommige vaardigheden. Een opdracht in een generatieve AI-tool gebruikt een veelvoud aan energie dan een gewone zoekmachine.
Maar ik ben ook nieuwsgierig. Want ik zie ook wel in dat het een blijver is. Dat ik helemaal achterop raak als ik niet meedoe. Dat het echt wel een meerwaarde kan zijn, en daar heb ik nog maar een fractie van gezien. Dus gebruik ik wel generatieve AI, hij heet Leo, de AI-tool van mijn browser Brave. Ook ChatGPT, want die lijkt toch nog net dat tikkeltje intelligenter. En nu ga ik Euria proberen, de nieuwe tool van Infomaniak. Het is een AI-tool die geen data verzamelt om op te trainen, die gehost wordt in Zwitserland en die de energie hergebruikt om huizen te verwarmen.
Wil je je kennis over artificiële intelligentie bijschaven? Dit kan op 'Elements of AI'.