Microsoft versus Digitale rebel: 2-0

Ik plooi. Voor mijn professionele leven kan ik niet zonder Microsoft. Eigenlijk is het niet echt plooien, op mijn werkcomputer, in loondienst bij een lokaal bestuur, werkte ik uiteraard ook met Microsoft. Sterker nog, ik was er pleitbezorger van, ik gaf opleidingen over Microsoft 365-toepassingen. Toch voelt het als een knieval om nu ook terug zelf een account (met abonnement) af te sluiten. Maar het is voor mijn professionele activiteiten als zelfstandig consultant. Omdat ik nog altijd voor lokale besturen wil werken, kan ik niet om Microsoft heen.

Mijn rebels experiment gaat over uitzoeken en aftasten, grenzen opzoeken. Tot waar kan ik gaan? Ik ben kritisch, een tikkeltje idealistisch, maar ook realistisch. Tot hier en niet verder. Maar hoe spijtig is het dat onze overheid, onze openbare besturen, zo diep in het Amerikaans tech-moeras zijn verzonken. En hoe meer we trappelen, hoe dieper we zakken. Enkel een Trumpiaanse tech-oorlog, die een schokgolf creëert op het Europese continent, zou daar verandering in kunnen brengen. Want we hebben wel Europese office-alternatieven, maar alle zouden voelen als een stap terug. Er is geen alles-in-één oplossing. Steeds vaker verschijnen artikelen in de krant. In De Morgen van 25 januari 2026 lees ik dat het Internationaal Strafhof in Den Haag vorig jaar Microsoft 365 inruilde voor Open Desk. DNS Belgium zou plannen hebben om in 2027 naar een Europees alternatief om te schakelen. In De Standaard van 31 januari 2026 staat een interview met Reijer Passchier over zijn boek De vloek van Big Tech. Is er toch een kanteling ingezet?

Ik plooi toch echt. Ik keer terug naar LinkedIn. Het voelde vorig jaar bevrijdend om op die deleteknop te duwen. Als werknemer heb ik het ook geen moment gemist. Maar vandaag is anders. Vandaag moet ik vindbaar zijn. En daarvoor heeft LinkedIn, eigendom van Microsoft, het monopolie. Er is geen alternatief, behalve misschien het Duitse Xing, maar daar zal niemand me zoeken. Ik start met een nieuw wit blad en probeer de algoritmes me gunstig te stemmen. Ik zal niet meer de carrière van familie, vrienden en oud-klasgenoten volgen en enkel connecteren met wie in mijn professionele vijver zwemt of zich langs de oevers van mijn digitale strijd begeeft.

Nu ik er toch ben, kan ik evengoed Digitale rebel in de kijker zetten. Of misschien ben ik wel nog het meest daarvoor terug. Want deze digitale uitdaging heeft alvast één gelijkenis met de klimaatproblematiek. Voor velen voelt het niet urgent. Maar het vormt een bedreiging voor onze democratie, voor onze vrijheid. Zonder sociale media mis ik het podium om te informeren, te inspireren. Het is nodig dat we die strijd voeren, al is het van binnenuit. Want hoe meer mensen op die Europese trein springen, hoe sneller die zal rijden.